“ Kısmetse sıra Çanakkale’de ” 18 Temmuz Boğaziçi geçişimi anlattığım yazıyı böyle noktalamıştım. 18 Temmuz ertesi ilk  1 hafta -10 gün ayaklarım yerlere değmiyordu. İşteki sıkıntılar bile geride kalmıştı. Yakın ve uzak çevremde bazen direkt, bazen endirekt olarak tebrik ediliyor veya jestlerini  hissediyordum . Ama daha önemlisi özgüvenimin tavan yapmasıydı.  Bu gazla Çanakkale yarışlarına da kaydımı yaptırdım.  Havalarında sıcak hatta buhran geçirtecek oranda sıcak geçmesi sabah 6.30’ta başlayan antremanları daha zevkli hale getirmişti. Haftada ortalama 10-12 km yüzmeye devam ederek çalışmalarımı sürdürdüm. 3 kilo verdim , göbeğim hafif eridi , daha pozitif bir adam oldum. “gencim,yakışıklıyım  kimse beni tutamaz”  ( 37 yaşında biraz garip oluyor tabii ) .Çanakkale’ye katılacağımı çevreme yaydığımda “ abi hadi boğazı yüzdün daha fazla zorlama kendini ” gibi Boğaziçine nazaran daha ılımlı sözlere  “40 yaş bunalımına mı girdin neyi ispat ediyorsun anlamadım ki” yorumları ekleniyordu.

Süreçte bunları yaşarken de bir taraftan Çanakkale boğazını düşünüyordum . İlkokulun ya 2 ya 3. sınıfındayken büyük halamlara ziyarette bulunduğumuzda “ Dur Yolcu ” yazısına Anadolu yakasından bakarak aklımda okuldan ve babamdan dinlediğim  Çanakkale Savaşları ‘nı düşünerek  hislendiğimi , tüylerimin diken diken olduğunu anımsıyorum. Sonrasında üniversite yıllarımda gezdiğim şehitlik , Kabatepe Müzesi (asker mektupları , havada çarpışan kurşunlar )  56. Alayın öyküsü , abide ile birlikte Mehmet Akif’in dizeleri hepimizde olduğu gibi büyük bir mistik girdaba çekiyor hem üzüntüyü hem gururu aynı anda yaşatıyordu. Evet böyle anlamlı bir şehirdi benim için . Boğaz ise İstanbul’dan daha bakir , daha uzun , daha genişti.Ayrıca her geçişin bir dönüşü olduğu gibi yüzerek yeniden Anadolu’ya dönmek ve maratonu tamamlayarak ,  dünyadaki 11 boğazdan ikisini  geçmek müthiş olacaktı . Motive olmak için daha fazla ne olabilirdi ki ..

Ağustosun son haftası  aslında 1 gece olarak planladığım Çanakkale gezisi birden 5 ailelik çoluk –çocuk 15 kişilik bir Assos gezisine dönüşüverdi. Geziye başlarken yarış öncesi stresi alacağı için daha neşeli olacağını keyifli 2 gün sorası güzel bir yarış geçirmeyi umuyordum . Gezi düşündüğüm gibi oldukça keyifli ancak o oranda da yorucuydu. Aynı zamanda yarışa yönelik konsantrasyonu ve mental hazırlığımı tamamen dağıtmıştı. Kadırga Koyu’nun su sıcaklığının da 17 derece olması ve uzaklıktan ötürü son anda brifinge katılmaktan vazgeçmem son gecenin huzursuz geçmesini sağladı. Hoş rota hakkında sağolsunlar yüzüyoruz.com’daki üstadlar bu konuda epey bilgi vermişlerdi ama yine de beyaz cam yerine bu bilgileri canlı almak , yarışa katılanlarla konuşmak daha rahatlatıcı olurdu.

Bu duygularla günü ağarttık , kuvvetli bir kahvaltı sonrası yola koyulduk . 1 saatlik yolculuk sonrası Çanakkale’de Çimenlik Kalesine vardım. Kayıt sonrası rota konusunda brifinge katılan arkadaşların bilgi aktarımları sonrası eş........ızı toparlayıp teslim ettikten sonra karşıya geçmek üzere otobüslere ulaştım. Boğaziçine göre yabancı sayısı hatırı sayılır derecede fazlaydı . Turla geldiği görülen ve çoğunluğu İngiliz olan yabancıların 95 yıl sonra boğazı geçmek istemeleri gayet normaldi. Feribotla geçiş sırasında daha önce geçiş yapan , tecrübeli yarışmacıların anlatımları ile öncekileri harmanlayarak rotamı oluşturdum. İlk olarak verici istasyonu , sonrasında yeşil bloklar , akabinde stat ışıkları son olarak İskele ve varış. Yüzerken de ağırlıklı olarak sola dönük yüzmek akıntıya karşı yön tayinimizi kolaylaştıracak bilhassa varışta akıntıya karşı bizi koruyacaktı. Feribot sonrası körüklü belediye otobüsüne mayoları ile binen onca insan arasında olmak ve o sırada Arjantin’de yaşayan bir ingilizle sohbet etmek oldukça enteresandı.

Buraya kadar her şey yolunda gibi idi. Feribotta gördüğüm rüzgar ve dalgalar otobüsten inip sahile geldiğimde korkutucu bir boyut almıştı. Sahildeki hemen hemen tüm yarışmacılar arasında Yusuf’lar , Joseph’ler J dolaşmaya başlamıştı.  Tabiat ana yine  değişkenliğini göstermiş bir önceki günün sakinliği yerini hırçınlığa bırakmıştı. Daha önce katılanlar ilk defa bu kadar sert bir hava ile karşılaştıklarını belirtirken İngilizlerin tur sorumlusu duyabildiğim noktada şartların kontrolsüz olduğunu ve sorumluluk almayacaklarını anlatıyordu. O an başlayıp başlamamak konusunda epey bocaladım . Çünkü bu havada yarışı bırakma durumunda refakatçi teknelerin bize ulaşması 5 dakikayı bulurdu .İlk olarak neden ayrıldığımızı hala anlayamadığım yabancıların startı verildi. İlk beş dakikada yaklaşık 25 – 30 kişi yarışı bırakarak geriye döndü. Bizim start verildiğinde bir güçle yarışa başladım. İlk 200-300 metrede kulaçla dalgalardan bayağı tokat yedim. Sonrasında kurbağalama ile ortalara gelirken etrafımdaki yüzücü sayısı yavaş yavaş azalmaya başlamıştı. Rotayı belirlediğim gibi devam ettiriyordum ancak oldukça da su yutuyordum. Sonra bir anda çevremde kimsenin olmadığını hissettim . Ama Boğaziçi yarışında olduğu gibi bir ürperti oluşmadığı gibi kendimi de şaşırtan bir rahatlık içinde yüzmeye devam ettim. Bu duygularla en son feribot arkasındaki  Türk Bayrağı’nı hedefleyerek varışa doğru geldim . Burada yine makus talihimi yenemedim ve bir anda varışın sağına kaydım. Çok güçlü bir akıntıya karşı enine doğru 150-200 metreyi 10-15 dakika arasında yüzerek yarışmayı bitirebildim. O anın hazzı bambaşkaydı , can abinin dediği gibi başka türlü bir şeydi  . benim istediğimdi. Uzatılan suyu yudumlarken hayatın aslında basit kuralları olduğu onları uygulayarak ve mutlaka ne olursa olsun ulaşılabilir bir hedef koyarak ona yönelik çaba gösterilmesi gerektiğini düşündüm. Bence yüzme bu konuda bire bir . Geç keşfettim ama umarım kalıcı olur.

Yüzüyorum öyle ise mutluyum J

Yüzüyoruz.com ailesine teşekkürler .

Yarışmaya 461 kişi katılmış 253 kişi bitirmiş . Genel klasmanda 1.03.53’le 176. yaş sıralamasında ise 12. olmuşum